از يك چشم‌انداز جديد به توسعه‌‌ي جهاني كه از سالهاي بعد از 1990 مطرح شده است دانش و هوش انسان از مهم‌ترين منابع براي تأمين آينده‌اي مطلوب شناخته شده‌اند. اهميت دادن به آموزش و ريشه‌كن كردن بي‌سوادي در جهان همواره از محورهاي برنامه‌ريزي براي توسعه بوده است تا جايي كه در گزارش توسعه‌ي انساني 2001 اين مورد يكي از 8 هدفي است كه مي‌بايست براي كاهش فقر و ارتقاء ديگر معيارهاي زندگي تا سال 2015 دنبال شود. بنابراين يك روند پايدار پيشرفت كه بتواند به برقراري صلح و رعايت حق انساني و آزادي بنيادي بيانجامد بدون توجه به منابع فوق نمي‌تواند تحقق پذيرد.

توسعه‌ي امكانات و تحول اقتصادي يك جامعه بستگي زيادي به رشد، شكوفايي و هدايت مطلوب استعدادهاي عموم افراد آن جامعه دارد و اين مهم حاصل نمي‌شود مگر با برنامه‌ريزي‌هاي دقيق و منطقي آموزش در قالب برنامه‌هاي جامع توسعه‌ي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي اين اصل به عنوان شرط اساسي حفظ موقعيت برتر اقتصادي كشورهاي توسعه يافته رقيب (ژاپن، اتحاد اروپا به مركزيت آلمان و آمريكا)، امروزه مطرح مي‌باشد.

در جوامع در حال توسعه نيز امر تعليم و تربيت بسان يك عامل عمده‌ي روشن‌گري و تحرك‌انگيزي همگاني درآمده است و در اين راستا مهم‌ترين هدف تعليم تربيت، رفع نيازهاي جامعه به وسيله‌ي تربيت نيروي انساني كارآمد و متبحر و آگاه به حقوق اجتماعي خويش و انتقال ميراث فرهنگي نسل پيشين به نسل جوان است تا به اين طريق استمرار حركت توسعه‌ي جامعه ميسر گردد. بر اين مبناست كه فرهنگ و آموزش يكي از مباني عقلي توسعه يافتگي به حساب مي‌رود و بر پايه‌ي اين اصل، اساس هر برنامه‌ريزي براي حركت جامعه در مسير توسعه را در برنامه‌ريزي فرهنگي تشكيل مي‌دهد.

از طرف ديگر، پيشرفت تحصيلي يكي از عناصر اصلي توسعه‌ي انساني است. گسترش دانش نه تنها خود مستقيماً زمينه‌ي بسط انتخاب‌هاي انساني را فراهم مي‌آورد بلكه از طريق ايجاد دسترسي بيشتر به فرصت‌هاي اشتغال و نيز بهبود سلامتي شرايط زندگي بهتر را ايجاد مي‌كند. در جمهوري اسلامي ايران آموزش از نقش مهمي در زندگي اجتماعي برخوردار است. در سال‌هاي پس از پيروزي انقلاب دولت به پيشرفت‌هاي تحصيلي شهروندان توجه بيشتري داشته است.

آموزش را مي توان به طور گسترده همه اشکال يادگيري نيروي انساني تعريف کرد يا به شکل محدودتري آن را فراگردي دانست که در نهادهاي اتخصصي به نام مدارس تحقق مي يابد. بدون ترديد اين مفهوم در معاني مختلف آن مهم ترين شکل توسعه منابع انساني است. اصلاح آموزش امروزه مفهومي فراتر از تحصيل در مدارس را دربر مي گيرد. معمولاً سه نوع يادگيري يا آموزش به معناي گسترده آن مورد بحث است

 ـ آموزش رسمي : که در مؤسساتي به نام مدارس صورت مي گيرد اين آموزش شامل افراد جواني مي شود که هنوز زندگي کاري خود را آغاز نکرده اند.

ـ آموزش غير رسمي : که مي توان آن را برنامه سازمان دهي شده اي براي يادگيري دانست که در خارج از مدارس تحقق مي يابد و اغلب شرکت کنندگان در آن نيز بزرگسالان اند، برنامه هايي آموزشي غير رسمي اغلب کوتاه مدت اند و ضمن تمرکز بيشتر بر مسايل خاص عمدتاً با آموزش مسايل عملي سر و کار دارند تا موضوعات نظري. اين برنامه ها ممکن است شامل تدريس مهارتهاي شغلي يا موضوعات ديگري از قبيل سواد آموزي، تعيين و اداره امور خانه و يا شهروند باشد.



تهییه کننده: مختار جعفری

شماره دانشجویی: 900748810